ในสมัยหนึ่งไกลโพ้นที่มิอาจลืมเลือน ท้องฟ้าพร่างพราวด้วยแสงสีที่แผ่ขยายสู่สุดปลายขอบฟ้า ทุกสิ่งทุกอย่างดูงดงามและเต็มไปด้วยความเงียบสงบ สมุดบันทึกทุกเล่มของนักเดินทางจะบันทึกเรื่องราวที่แปลกประหลาดที่เกิดขึ้นในท้องทุ่งและทิวเขานี้ เรื่องเล่าที่ซ่อนอยู่ในลมหนาวของรุ่งเช้า บางครั้งเป็นบทกวีที่ไม่มีใครเข้าใจ หรือเป็นข้อความที่กล่าวถึงท้องฟ้ากว้างใหญ่และความไร้ขอบเขตของดินแดน
แม้แต่ต้นไม้แต่ละต้นยังดูเหมือนมีชีวิตของตัวเอง เคลื่อนไหวไปตามลมพัดไหวเบาๆ เสียงร้องของนกบนกิ่งไม้ทำให้หัวใจของผู้ที่ได้ยินเกิดความสงบและสบายใจยิ่งขึ้น แม้ว่าจะมีเรื่องเล่าขานเกี่ยวกับเหล่าสัตว์ป่าที่แฝงอยู่ในป่าเขียวขจี แต่ชาวบ้านก็ยังคงเชื่อมั่นในความงดงามของธรรมชาติอันศักดิ์สิทธิ์ ที่สอดคล้องกับความเชื่อโบราณที่บอกเล่าให้ฟังถึงเรื่องราวการผจญภัยในดินแดนแห่งนี้
เช่นเดียวกับแม่น้ำที่ไหลรินไปตามหุบเขา ซึ่งมักจะพัดพาความรู้สึกเหงาหงอยและความหวังของเหล่าผู้คนที่เคยผ่านเข้ามา ขณะเดียวกันก็เป็นดั่งเครื่องหมายที่บอกเล่าถึงความเปลี่ยนแปลงที่ไม่มีที่สิ้นสุด ท่ามกลางธรรมชาติที่มีอยู่แต่ไม่มีวันหยุดนิ่ง สิ่งต่างๆ ที่รายล้อมดูเหมือนจะเปลี่ยนแปลงอยู่ตลอดเวลา ดวงอาทิตย์ขึ้นและลับขอบฟ้า เป็นวงจรที่คงที่ แต่ความรู้สึกที่เกิดขึ้นในใจของผู้คนแตกต่างกันไปในแต่ละวัน
หากฟังเสียงกระซิบของสายลมที่พัดผ่าน ท่านจะสัมผัสถึงเรื่องราวที่ไม่ได้ถูกบอกเล่า เป็นดั่งสายธารของความทรงจำที่ไหลเวียนอยู่ในทุกอณูของอากาศ จิตวิญญาณแห่งธรรมชาติได้เปิดเผยตัวตนให้เราเห็น ผ่านความเงียบสงบและความงดงามอันไร้ที่สิ้นสุด
Leave a Reply